Magazyn Muzyczny Heart & Soul

28 sierpnia ukazał się nowy studyjny album Interpol, zatytułowany „This Mirror Weighs a Ton”. Od początku swej muzycznej drogi zespół funkcjonuje w ramach wykreowanej przez siebie estetyki, gwarantującej rozpoznawalność we współczesnej muzycznej dżungli. Ósma płyta zespołu nie stanowi jednak zachowawczej próbą wskrzeszania minionych dekad i bazowania na sprawdzonym schemacie. Zamiast tego nowojorski zespół poddaje własne brzmienie chłodnej rewizji.

Pod okiem producenta Andrew Wyatta grupa wychodzi poza dotychczasową strefę komfortu, ograniczając liczbę środków i jednocześnie otwierając się na subtelne eksperymenty brzmieniowe.Najwyraźniej słychać to w otwierającym wydawnictwo utworze tytułowym. To kompozycja oszczędna, zbudowana na powściągliwej motoryce i mrocznych partiach syntezatorów, w której baryton Paula Banksa zderza się z eterycznymi liniami wokalnymi Juliet Seger.

Zespół operuje tu przede wszystkim ciszą i wewnętrznym napięciem, dystansując się od gęstej ściany gitar na rzecz klaustrofobicznej atmosfery przywodzącej na myśl trip-hop. To ważna wskazówka dotycząca kierunku, w którym podąża cały album. Interpol nie porzuca charakterystycznego dla siebie mroku, ale zamiast wzmacniać go kolejnymi warstwami, zaczyna świadomie pracować przestrzenią.

Architektura płyty opiera się w dużej mierze na przebudowanej sekcji rytmicznej. Włączenie wieloletniego muzyka koncertowego Brada Truaxa w proces komponowania i powierzenie mu partii basu przyniosło wymierne korzyści. W połączeniu z grą Sama Fogarino nowe linie basowe nadają utworom odczuwalny ciężar – od rozdygotanego, podszytego funkowym groovem „Wake Up” po surowy fundament „Darling Thoughts”. Nawet w momentach, w których Interpol bezpośrednio nawiązuje do swoich post-punkowych korzeni, jak w nerwowym „See Out Loud” (z wokalnym epizodem Daniela Kesslera) czy w agresywnym, dynamicznym „Wings On Fire”, kompozycje wydają się bardziej precyzyjne, pozbawione zbędnych ozdobników. Bas i perkusja nie pełnią tu wyłącznie funkcji rytmicznego zaplecza – coraz częściej stają się elementem budującym napięcie równie istotnym jak gitary Banksa i Kesslera.

Wyatt jako producent dyskretnie ingeruje w struktury utworów, wprowadzając do instrumentarium elementy wcześniej marginalizowane. W słodko-gorzkim „So Rides The Reindeer” centralnym punktem staje się gitara akustyczna, natomiast „Bird and the Serpent” wieńczy rozbudowane pasmo pulsującej elektroniki. Istotną przeciwwagę dla tej dynamiki stanowią fortepianowe ballady. Oparte na autorskiej melodii Kesslera „Enemy” intryguje industrialnym chłodem, przywołując na myśl surowsze dokonania Nicka Cave'a, by ostatecznie wybrzmieć w rozbudowanym, smyczkowym finale. To właśnie w takich momentach najlepiej widać, że eksperymenty Wyatta to nie tanie ozdobniki, lecz elementy poszerzające dźwiękową paletę z jednoczesnym podporządkowaniem kompozycjom.

Warstwa tekstowa, w której osobiste doświadczenia Banksa splatają się z obserwacją współczesności, unika dosłowności. Teksty krążą wokół alienacji, eksplorując obszary podświadomości, bezsenności oraz paranoicznych wizji współczesności. W utworze „Iron City” wokalista konfrontuje poczucie wykorzenienia z rzeczywistością coraz silniej kształtowaną przez technologię i sztuczną inteligencję, a w snującym się „Wounded Soldier” kreśli obrazy wojennego niepokoju. Fakt, że lider grupy w ostatnich latach został ojcem, nie złagodził przekazu płyty – przeciwnie, wydaje się, że wyostrzył jego dystopijną perspektywę. Zamykający całość „Sudden”, w którym na tle minimalistycznych dźwięków fortepianu i przestrzennych warstw brzmieniowych wokalista zapętla frazę „This is not sudden to me”, stanowi wymowne, wyciszone podsumowanie tego stanu.„This Mirror Weighs a Ton” to album hermetyczny i precyzyjnie skonstruowany. Interpol nie szuka tu taniego poklasku ani nie próbuje na siłę replikować młodzieńczej energii.

Zespół postawił na powściągliwość, tworząc materiał, w którym klasyczna, nowojorska estetyka grupy zostaje poddana kontrolowanej dekonstrukcji. Nie jest to jednak płyta, która próbuje udowodnić, że Interpol potrafi być kimś innym. Jej siła bierze się właśnie z tego, że zespół pozostaje sobą, ale przestaje traktować własne brzmienie jak zamknięty system. „This Mirror Weighs a Ton” nie oferuje więc łatwego powrotu do przeszłości. Zamiast tego pokazuje grupę, która po latach potrafi spojrzeć na własny język z dystansu i znaleźć w nim jeszcze kilka nieoczywistych możliwości. To jedna z bardziej przekonujących płyt Interpol od lat – nie dlatego, że przynosi rewolucję, lecz dlatego, że świadomie rezygnuje z potrzeby jej udawania.

Jeśli podoba Ci się to, co robimy  KLIKNIJ TU i wesprzyj naszą stronę.

Click HERE to support our website.