Magazyn Muzyczny Heart & Soul

Siedzę w półmroku, patrzę na wirujący krążek i zastanawiam się jak to możliwe, że minęło już czterdzieści lat. Czuję się jak wtedy, gdy igła po raz pierwszy opadła na płytę i rozpoczęło się swoiste misterium. Zanurzyłem się w swoistej muzycznej substancji, z której już nigdy nie chciałem się wydostać. 17 marca 1986 roku Depeche Mode otworzyli drzwi do krainy mroku, nie odkryli jej, lecz oswoili, nadali formę, która do dziś pozostaje niedościgniona. Black Celebration to nie kolejna płyta w dyskografii Depeche Mode, to moment, w którym czterej chłopcy z Basildon, przeistoczyli się kapłanów ciemnej strony ludzkiej duszy. To intymny zapis dorastania, lęków, mierzenia się dorosłością, przemijaniem i fascynacji człowiekiem.

Pamiętam ten dreszcz sprzed czterech dekad, to poczucie, że oto ktoś  mówi moim językiem – językiem melancholii, izolacji, ale również tej wyjątkowej, podszytej niepokojem nadziei. Otwiera wraz ze mną bramę do innego wymiaru.

Black Celebration to liturgia dla tych, którzy nie pasują do jaskrawych świateł dyskotek lat osiemdziesiątych. Hymn dla ludzi zmęczonych egzystencją, którzy w mroku nocy odnajdują jedyną przestrzeń wolności.

Let's have a black celebration

Black celebration

TonightTo celebrate the fact

That we've seen the back

Of another black day...

Wśród dźwięków i słów nie doszukamy się nihilizmu. To akt desperackiego optymizmu. To ciepły uścisk dłoni w ciemnym pokoju, sygnał, że nie jesteśmy w tej samotności sami.

Dave Gahan śpiewa tu z nową, głęboką pewnością siebie. Jego głos, wcześniej chwilami niedojrzały i chłopięcy, nabiera tu ciężaru, staje się przewodnikiem po Hansa Tonstudio i labiryncie ulic Berlina. Miasta, podzielonego murem, przesiąkniętego zimnowojennym paraliżem, które odcisnęło na tym albumie niezatarte piętno. Zakamuflowany między dźwiękami chłód betonu i echo miejskich arterii. Mechaniczne serce, hipnotyczne spacer, ludzki lęk.

Realizacyjnie Black Celebration to majstersztyk, który wyprzedził swoją epokę o lata świetlne. Alan Wilder, cichy architekt brzmienia, wraz z Danielem Millerem i Garethem Jonesem, stworzyli monstrum zbudowane z emocji, syntetycznych sampli, importowanego z wysp romantyzmu i niemieckiego motorycznego chłodu.

Death is everywhere

….

Come here (touch me)

Kiss me (touch me)

Now (touch me)….

Te słowa wibrują w moich uszach do dziś - klaustrofobicznie, niczym w dusznym pomieszczeniu, gdzie uczucie, to jedyna forma ucieczki przed wszechobecnym przemijaniem. Kruchość życia niczym kamień oprawiony w metaliczne dźwięki syntezatorów.

Let me see you

Stripped down to the bone...

Depeche Mode nagrywając Black Celebration znaleźli sposób na połączenie maszyny z ludzkim sercem. To wołanie o zrzucenia masek, do porzucenia technologii i cywilizacji na rzecz czystej, zwierzęcej wręcz bliskości. W tamtym czasie brzmiało to jak rewolucja, dziś brzmi jak proroctwo w świecie zdominowanym przez ekrany smartfonów.

To, co na płycie uderza nadal z wielką mocą po czterdziestu latach, to brak jakiejkolwiek taniej pozy. Depeche Mode nie musieli niczego udawać. Oddychali tym mrokiem, epatowali czymś nienazwanym, surowym i pozbawionym produkcyjnego lukru. Obcowanie z nią jest niczym podsłuchiwanie spowiedzi, tych którzy dzięki muzyce otrzymali przyzwolenie na celebrowanie swojej inności.

Zamykam oczy i słyszę finałowe akordy. Czuję ten sam dreszcz, co w 1986 roku. Nie ma w tym ani krzty kiczowatej nostalgii. Jest tylko czysty podziw dla dzieła, które oparło się korozji czasu. Płyty, która nie potrzebowała neonów, by lśnić najmocniejszym blaskiem.

Jeśli podoba Ci się to, co robimy  KLIKNIJ TU i wesprzyj naszą stronę.

Click HERE to support our website.